بده غنایمت رو

وقتی یکی از آثار هنری آنها خراب می‌شود، سوفیا (تاشیانا واشنگتن) و مالکوم (تای هیکسون)، هنرمندان گرافیتی برانکس، تصمیم می‌گیرند روی بوم نقاشی بزرگتری کار کنند: سیب پارک مرکزی نیویورک. مالکوم کسی را می‌شناسد که می‌تواند آنها را به داخل پارک ببرد، اما او ۵۰۰ دلار رشوه می‌خواهد، که مالکوم و سوفیا باید در طول یک روز طولانی آن را تهیه کنند. سوفیا فکر می‌کند می‌تواند چند قوطی اسپری رنگ بفروشد، اما در نهایت دوچرخه‌اش را از دست می‌دهد. در همین حال، مالکوم، که در کنار کار اصلی‌اش فروشنده ماری‌جوانا هم هست، فرصت جدیدی پیدا می‌کند: یکی از مشتریانش دختری ثروتمند (زوئی لسکاز) است که جعبه جواهراتش به راحتی در دسترس است. آیا مالکوم و سوفیا می‌توانند به هدفشان برسند، یا اینکه شهر نیویورک آنها را خسته و ناامید خواهد کرد؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد شخصیت‌های اصلی فیلم Gimme the Loot صحبت کنند. آیا آن‌ها الگوی مناسبی هستند؟ آیا با وجود روش‌های کسب درآمد و گذراندن وقت خود، افراد خوبی هستند؟ چرا بله و یا خیر؟
• آیا در فیلم مورد نظر کلیشه‌ای مشاهده کردید؟
• آیا این فیلم جرم را بزرگ جلوه می‌دهد یا آن را هیجان‌انگیز نشان می‌دهد؟
• فیلم را چگونه دیدید؟ آیا پایان آن بهتر بود اگر شخصیت‌ها به هدفشان به روشی که در ابتدا برنامه‌ریزی کرده بودند، می‌رسیدند؟ چه چیزی از آن یاد گرفتند؟

والدین باید بدانند که فیلم Gimme the Loot یک کمدی-درام کم‌هزینه در مورد دو هنرمند نوجوان گرافیتی در شهر نیویورک است. (عنوان فیلم از یک آهنگ هیپ‌هاپ نوتوریوس بی.آی.جی. گرفته شده است.) اگرچه در قلب خود افراد خوبی هستند، اما در حال دزدی، فروش کالای دزدی، قاچاق مواد مخدر، کشیدن ماری‌جوانا و نقاشی گرافیتی نشان داده می‌شوند. زبان فیلم نیز بسیار تند است و به طور مداوم از کلماتی مانند فاک، شیت، N-word و P-word استفاده می‌شود. مقداری طنز جنسی در فیلم وجود دارد، به همراه چند صحنه بوسیدن و یک صحنه رابطه جنسی که به طور ناگهانی قطع می‌شود. خشونت نیز یک مسئله جزئی است، جایی که گروهی از بچه‌ها یک دختر نوجوان را می‌گیرند، نگه می‌دارند و روی تی‌شرت او نقاشی می‌کنند. همچنین چند تهدید و بحث در فیلم وجود دارد. در نهایت، شخصیت‌ها به نظر می‌رسد که می‌فهمند رفتارشان آنها را به جایی نمی‌رساند و اینکه خانواده، دوستان و عزیزان مهم‌تر هستند. اگرچه این فیلم کاملا ستودنی نیست، اما بسیاری از نوجوانان از تماشای آن لذت خواهند برد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

نویسنده/کارگردان نیویورکی آدام لئون با فیلم جی می دِ لووت یک شروع مستقل فوق العاده دارد. هرچند این فیلم درباره تجربه آفریقایی-آمریکایی در شهر نیویورک واقع گرایانه است، اما از شور و شوق بیش از حد، واقع گرایی مستند، جلوه های دوربین لرزان، موسیقی هیپ هاپ و ناامیدی غم انگیز خالی است. در عوض، بسیار سرگرم کننده، تاثیرگذار از نظر احساسی و حتی به طرز شگفت آوری قدیمی است.لئون شخصیت‌هایش را دست‌کم نمی‌گیرد که جالب است. شاید قلب‌های خوبی داشته باشند، اما قطعاً گرایش‌های مجرمانه‌ای دارند: نقاشی دیواری، دزدی، فروش کالای دزدی، قاچاق مواد مخدر و غیره. بازی‌های قوی بازیگران اصلی کمک می‌کند. به همین ترتیب، بقیه شخصیت‌ها هم پیچیده و جالب هستند، علی‌رغم زمان کوتاهی که در فیلم حضور دارند، به‌ویژه مشتری متغیر و اشرافی مالکوم که در شخصیتش ترکیبی جالب از خرد و قساوت را به نمایش می‌گذارد. در کل، لئون از محله‌های کمتر شناخته‌شده شهر نیویورک هم شخصیت‌های فوق‌العاده‌ای خلق می‌کند.