گروه خلافکار

در فیلم بد بَچ، آرلن (ساکی واترهاوس) خالکوبی شماره‌ای روی بدنش می‌کند، به یک محوطهٔ محصور برده می‌شود و در آنجا زندانی می‌شود. این فیلم در دنیای آخرالزمانی اتفاق می‌افتد که در آن افراد ناخوشایند جامعه به صحرا فرستاده می‌شوند تا از خودشان محافظت کنند. آرلن با گروهی از آدمخواران مواجه می‌شود که توسط مردی کوه‌مانند به نام «مرد میامی» (جیسون موموآ) رهبری می‌شوند. او دست و پای آرلن را قطع می‌کند. سپس یک درویش مهربان (جیم کری) آرلن را به شهر «کمفورت» می‌برد که توسط مرد خوش‌صحبتی به نام «دریم» (کیانو ریوز) اداره می‌شود. آرلن در آنجا ساکن می‌شود و توسط شخصیت‌های عجیب و غریبی احاطه می‌شود. در حالی که در سرزمین‌های بایر به دنبال غذا می‌گردد، با دو نفر از آدمخواران مواجه می‌شود. او یکی از آن‌ها را می‌کشد و دیگری را که دختر بچه‌ای است، به شهر «کمفورت» برمی‌گرداند. متأسفانه، این اتفاق مرد میامی را به در خانهٔ آرلن می‌کشاند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم بد بَچ صحبت کنند. چه میزان از خشونت به‌طور مستقیم نشان داده می‌شود و چه میزان به‌طور غیرمستقیم القا می‌گردد؟ چگونه فیلم از خشونت برای القای حال و هوای این دنیای پادآرمان‌شهری استفاده می‌کند؟
• چگونه مصرف مواد مخدر به تصویر کشیده می‌شود؟ آیا مصرف مواد، جذاب و فریبنده به نظر می‌رسد؟ آیا مصرف مواد، پیامدهایی دارد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• قوانین این دنیا چیست؟ چرا مردم در بیابان زندانی می‌شوند؟ چطور انتخاب می‌شوند؟ آیا با منطق آن موافقید؟ چرا بله یا چرا خیر؟
• آیا «کامفورت» به نظر جای خوبی برای زندگی می‌آید؟ اقتصاد مبتنی بر مواد مخدر چطور کار می‌کند؟ در مقایسه با جایی که الان در آن زندگی می‌کنید چه تفاوتی دارد؟

والدین باید بدانند که فیلم بد بچ (The Bad Batch) فیلمی تجربی و اندکی داستوپیایی است که با موضوعاتی مانند آدمخواری و دیگر مسائل بزرگسالانه سروکار دارد. بنابراین می‌توان انتظار خشونت فراوان، از جمله بازوان و پاهای قطع شده، اسلحه و تیراندازی، اجساد، لکه‌های خون، کتک‌کاری، مبارزه و چاقو زدن را داشت. تصاویری از یک مجله مستهجن (سینه‌ها و باسن برهنه) به نمایش گذاشته می‌شود، و همچنین بدن‌سازان مرد بدون پیراهن؛ سگ‌ها در حال جفت‌گیری در خیابان دیده می‌شوند. الفاظ زشت به‌طور مکرر استفاده نمی‌شوند اما شامل کلماتی مانند فاک، شیت، کاک و موارد دیگر می‌شود. شخصیت‌ها سیگار می‌کشند و ماده‌ای که به نظر می‌رسد اسید باشد را مصرف می‌کنند و سفری توهم‌زا را تجربه می‌کنند. بینندگان همچنین انبوهی از قرص‌ها و دیگر داروها را می‌بینند. در نهایت، این فیلم شگفت‌انگیز اما غیرمعمول است که واقعاً فقط برای جسورترین بینندگان مناسب است؛ دیگران احتمالاً صبر و حوصله خود را از دست می‌دهند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

اگرچه قطعاً برای سلیقه‌های جریان اصلی نیست، فیلم عجیب و زیبا آنا لیلی امیرپور احساس یک فیلم هنری از زمان‌های گذشته را دارد، بیشتر جسارت تا راحتی، بیشتر فعال تا منفعل. بد بَچ چند ایده از فیلم‌های سرکش و تند مثل مجموعه فیلم‌های مکس دیوانه، تپه‌ها چشم دارند، دختر تانک، ال‌تاپو و زابریسکی پوینت می‌گیرد، اما به‌طریق منحصر به فرد خودش متفاوت است. امیرپور، که با فیلم به‌سختی‌قابل‌دسته‌بندی دختری که در شب تنها به خانه می‌رود، شروع به‌کار فوق‌العاده‌ای کرد، در سینما ناب استعداد دارد.آثار او فوق‌العاده‌اند، با استفاده از عمق قدرتمند فضا و همچنین ترکیب‌بندی‌های عجیب و چشمگیر در تقریبا هر صحنه. او سکوت را به دیالوگ ترجیح می‌دهد، اگرچه موسیقی هم مهم است. به‌طور کلی، فیلم‌هایش دربارهٔ کاوشگران (مثل کابوی‌های امروزی) است که مناظر عجیب را کاوش می‌کنند و شاید امیدوارند مکانی که به نظر خوب می‌رسد را پیدا کنند. در طول مسیر - حداقل در فیلم «بد بَچ» - سفر خنده‌دار، ترسناک، جادویی، وحشتناک و زیبا است، با لحظات فوق‌العاده‌ای، به‌خصوص اجرای شگفت‌انگیز کری. بسیاری از افراد زمان ۱۱۸ دقیقه‌ای فیلم را برای یک فیلم «آزمایشی» کمی ترسناک می‌دانند، اما تعداد کمی از افراد شجاع کاملاً مجذوب خواهند شد.