سگ شکاری

در جنوب عمیق در سال 1959، لولن 12 ساله (داکوتا فنینگ) به اندازه‌ای الویس را دوست دارد که نمی‌تواند از تقلید خواندن یا رقصیدن مثل او دست بکشد. وقتی او و بهترین دوستش، بادی (کادی هانفورد)، متوجه می‌شوند که پادشاه قرار است کنسرتی در شهر برگزار کند، او بی‌صبرانه به دنبال بلیطی برای این کنسرت است. او که نمی‌تواند از پدرش (دیوید مورس) یا مادربزرگش (پایپر لوری) که از راک اند رول متنفر است، پول قرض بگیرد، با اکراه موافقت می‌کند که برای یک پسر نوجوان که بلیط‌ها را قول داده اما نیت شیطانی دارد، اجرای "هانداگ" را انجام دهد. بعد از اینکه مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرد، لولن میلش را برای خواندن یا زندگی کردن از دست می‌دهد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد دلایل بحث‌برانگیز بودن این فیلم صحبت کنند. آیا به دلیل تعرض به یک دختر جوان است یا به دلیل تعرض به داکوتا فنینگ؟ فنینگ چرا این نقش را انتخاب کرد؟ آیا ستاره‌های کودک در برابر طرفداران جوان خود در ساخت فیلم‌های خانوادگی "بدهکار" هستند؟ خانواده‌ها همچنین می‌توانند در مورد علاقه لولن به موسیقی الویس صحبت کنند. منتقدان گفته‌اند که فیلمساز از الویس به عنوان نمادی برای نشان دادن قدرت هنر در کمک به افراد برای فراتر رفتن از مشکلاتشان استفاده کرده است. آیا این پیام فیلم است؟ در مورد رفتار لولن چه فکر می‌کنید -- آیا پرخطر بود؟ و نژاد در فیلم چگونه به تصویر کشیده شده است؟ چرا حفظ فضای فیلم و دوره زمانی آن مهم است؟

والدین باید بدانند که این درام مستقل جنجالی بیش از یک سال است که با عنوان "فیلمی که در آن داکوتا فنینگ مورد تجاوز قرار می‌گیرد" مورد بحث قرار گرفته است. اگرچه صحنه مورد نظر به اندازه تبلیغات آن گرافیکی نیست، اما یک درام سنگین بلوغ درباره تجاوز، نژادپرستی و اختلال عملکرد خانواده بعید است مورد علاقه نوجوانان (یا خوشبختانه، طرفداران بسیار جوان‌تر فنینگ) باشد. علاوه بر صحنه مشهور تجاوز، فردی از واژه "N" در برابر یک مرد آفریقایی‌تبار استفاده می‌کند، یک زن توسط مار زنگی گزیده می‌شود، مردی مورد اصابت صاعقه قرار می‌گیرد و سگی مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد. همچنین برخی از نوشیدن الکل و سیگار کشیدن زیر سن قانونی و جنسیت ملایم وجود دارد.

فنینگ به وضوح استعداد زیادی فراتر از سن خود دارد، اما این داستان معمولی بلوغ بهترین نمایش برای توانایی‌های بازیگری او نیست. گفته می‌شود که کارگردان، دبورا کمپمایر، نیمه‌ی دوم فیلم هانداگ را به‌طور اساسی تغییر داده است، زیرا نسخه‌ی اولیه‌ای که در جشنواره‌ی فیلم ساندنس ۲۰۰۷ ارائه کرده بود، نقدهای متوسط و واکنش‌های منفی عمومی دریافت کرده بود. بدون دیدن نسخه‌ی اولیه، نمی‌توان گفت که تغییرات فیلم را بهتر کرده‌اند یا نه، اما یک چیز واضح است - صحنه‌ی مورد مناقشه‌ی تجاوز نه صریح است و نه سوء‌استفاده‌آمیز. در این صحنه، بیننده بیشتر می‌شنود تا ببیند و این بخشی از داستان است که نشان می‌دهد چگونه شخصیت لوولن پیش از بلوغ، به صورت استعاری و واقعی سکوت کرده است - تا اینکه یک پرستار دانای آفریقایی-آمریکایی (آفمو اومیلامی) به او کمک می‌کند تا «صدای واقعی» خود را از طریق موسیقی بلوز پیدا کند.متاسفانه پیام استعاری فیلم فاقد تاثیر هیجانی مورد نظر است زیرا تحت تاثیر کلیشه‌های جنوبی سطحی (مانند مارهای سوت‌کش، مادربزرگی که مدام از کتاب مقدس نقل قول می‌کند، پدری که از نظر عاطفی آزاردهنده است و غیره) قرار گرفته است.