هرگز فراموش نشو

در دهه 1960، داگلاس (جان ماگارو)، دانش‌آموز سال آخر دبیرستان در آستانه فارغ‌التحصیلی، تصمیم می‌گیرد به جای آن به عنوان درامر به یک گروه موسیقی بپیوندد، تصمیمی که به یک علاقه‌مندی تبدیل می‌شود. او نظر گریس (بلا هیتکوت)، همکلاسی جذاب و زیبای خود را که به دانشگاه واسر می‌رود و علاقه‌مند به معاشقه با دیگران به جز اوست، جلب می‌کند. گریس نظرات تیزبینانه‌ای در مورد گروه موسیقی دارد و معتقد است که داگلاس در خوانندگی از یوجین (جک هیوستون)، خواننده کاریزماتیک گروه، بهتر است. در پس‌زمینه‌ای از صحنه موسیقی در حال ظهور، فیلم «نرو» سفر پرپیچ‌وخم داگلاس را دنبال می‌کند و انحرافاتی را که در مسیر رسیدن به ستاره‌شدن در موسیقی راک تجربه می‌کند، به تصویر می‌کشد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه نمایش زندگی نوجوانان در دهه ۱۹۶۰ در این فیلم بحث کنند. آیا قابل ارتباط است؟ آیا شخصیت‌ها با مسائل مشابهی مواجه هستند که نوجوانان امروزی با آن‌ها روبرو می‌شوند؟
• دلیل خصومت داگلاس با والدینش (و برعکس) چیست؟ آیا این اختلاف نسلی هنوز هم وجود دارد، یا صرفاً برای جذابیت سینمایی به آن پرداخته شده است؟
• چگونه فیلم «محو نشدن» در مقایسه با سایر فیلم‌های بلوغ است؟ چگونه نوشیدن و سیگار کشیدن را به تصویر می‌کشد؟ آیا آن‌ها را جذاب جلوه می‌دهد؟
• موسیقی برای داگلاس چه مفهومی دارد و چگونه چشم انداز موسیقی در حال تغییر، بازتاب دهنده زمانه است؟

والدین باید بدانند که فیلم «نرو کم‌رنگ‌تر» اثری تأثیرگذار اما با ریتم کند از دیوید چیس (سازنده سریال سوپرانوز) است در مورد جوانی که در دهه ۱۹۶۰ بزرگ می‌شود و سعی دارد از طریق موسیقی خودش را پیدا کند. موسیقی متن فیلم فوق‌العاده است و داستان ممکن است برای نوجوانان بزرگ‌تر جذاب باشد. انتظار مقداری فحش (از جمله اف و کلمات بدتر) و همچنین مقدار زیادی سیگار کشیدن (هم سیگار و هم حشیش) و نوشیدن الکل در مهمانی‌ها را داشته باشید — همه توسط نوجوانان. همچنین صحنه‌ای کوتاه و شدید وجود دارد که زوجی را در حال رابطه جنسی نشان می‌دهد، اگرچه برهنگی کامل وجود ندارد. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

اول از همه، موسیقی متن فیلم Not Fade Away عالی است، با حضور هنرمندانی مثل رولینگ استونز، لیدبلی، و جیمز براون (و خیلی‌های دیگر) که در طول فیلم به گوش می‌رسند. در واقع، بهترین قسمت فیلم موسیقی آن است.دیوید چیس (سازنده سریال سوپرانوز) به وضوح این فیلم را با عشق ساخته است، به طور کامل برش بسیار خاصی از تاریخ را به یاد می‌آورد -- و کسالت و امید و آرمان‌گرایی جوانی را. با این حال، با سرعت آزاردهنده‌ای پیش می‌رود و هرگز به طور کامل فوریت لازم برای کشاندن مخاطب از طریق زمان طولانی خود را پیدا نمی‌کند. موسیقی آن سرگرم‌کننده است، اما ما به بیشتر از این نیاز داریم.