کانی و کارلا

نیا واردالوس (عروسی بزرگ و چاق یونانی من) و تونی کولت (حس ششم و عروسی موریال) نقش دو دوست صمیمی را بازی می‌کنند که رؤیای بازی در تئاترهای شام نمایش‌های برادوی را دارند. در عوض، آنها پیشخدمت‌های رستورانی در فرودگاه اوهیر هستند که در حین گرفتن سفارش‌ها، برای مسافران سرگردان آواز می‌خوانند. بعد از اینکه شاهد قتل رئیس خود در یک شب هستند، کانی و کارلا باید مخفی شوند. بنابراین خود را به شکل ملکه‌های درگ درمی‌آورند و در یک کلوپ شبانه مشغول به کار می‌شوند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد اینکه چگونه خودمان را می‌شناسیم و چگونه با کسانی که متفاوت هستند رفتار می‌کنیم، صحبت کنند. ممکن است بخواهند در مورد این موضوع بحث کنند که چرا برای ملکه‌های درگ راحت‌تر است که ظاهر خود را دوست داشته باشند، در مقایسه با زنانی که کانی و کارلا می‌بینند.

والدین باید بدانند که بسیاری از شخصیت‌های این فیلم دراگ کویین هستند، اگرچه مانند فیلم‌های مشابه، بدون گرایش جنسی به تصویر کشیده شده‌اند. والدین همچنین باید بدانند که شخصیت‌ها از برخی الفاظ تند استفاده می‌کنند و برخی اشاره‌های جنسی دو پهلو و شوخی‌های زننده در مورد تامپون و توهین «روی صورتم بنشین» وجود دارد. شخصیت‌ها در واکنش به یک موقعیت استرس‌زا تصمیم می‌گیرند مست کنند و بخش زیادی از داستان در یک بار اتفاق می‌افتد. یکی از شخصیت‌ها فروشنده مواد مخدر است و واکنش به مصرف تصادفی کوکائین به صورت طنزآمیز به تصویر کشیده شده است. یکی از شخصیت‌ها آدمکش است و یک قتل (خارج از کادر دوربین) وجود دارد. چند درگیری وجود دارد که بیشتر جنبه کمدی دارند. یکی از نقاط قوت فیلم این است که پیش‌داوری در مورد دراگ کویین‌ها و هر کسی که متفاوت است، موضوعی مهم است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

کانّی و کارلا یک کمدی شاد و رنگارنگ با موضوع تغییر جنسیت است. این موضوع در آثار شکسپیر، فیلم بعضی‌ها داغشو دوست دارن و توتسی هم به کار رفته. و اگر این فیلم به آن سطح نرسد، قطعاً از فیلم‌های ضعیفی مثل پسران انجمن و جوانا من بهتر است. کارگردانی فیلم بر عهده مایکل لمبک است که با تجربه‌ای که از سریال دوستان دارد، ریتم فیلم را تند و سریع نگه می‌دارد و فرصت زیادی برای توجه به قسمت‌های ضعیف فیلم باقی نمی‌گذارد. داستان فیلم چیز جدیدی نیست، اما دیالوگ‌های خوبی دارد که بازیگران قوی فیلم به آن‌ها قدرت می‌بخشند.دیوید دوکاونی با جاذبه آرامش بخشش در میان همه آن احساسات اغراق‌آمیز، خوب عمل می‌کند، اما حیف که داستان از او می‌خواهد تا در مورد سبک زندگی برادرش خیلی حساس باشد. بزرگترین ضعف فیلم تلاش آن برای خیلی خیلی خوب بودن تا آخرین لحظه است، با پاشیدن اعتماد به نفس روی هر کسی که روی پرده ظاهر می‌شود، مثل، بله، غبار پری‌ها. این فیلم مطمئن می‌شود که پیامش را دریافت کنید. مثل دو شخصیت اصلی، هر چه از دستش برمی‌آید را به سمت شما پرتاب می‌کند، از بالادهای قدرت شرم‌آور تا یک ستاره واقعی فیلم‌های قدیمی. آهنگ و رقص‌ها واقعاً سرگرم‌کننده هستند، با صمیمیت و صداقت ارائه می‌شوند، به طوری که جرئت ندارید سرگرم نشوید. اما بهترین کاری که انجام می‌دهد، کاری است که با آرامش بیشتری انجام می‌دهد، با نوعی طنز تلویحی در مورد اینکه هر کسی، حتی یک قاتل مزدور، فقط یک ترانه نمایشی با کشف قدرت فراتر از تئاتر شام فاصله دارد.