اتاق بازی

مگی نوجوان (با بازی اولیویا هریس) و سه خواهر و برادر کوچکترش در اتاق بازی در زیر شیروانی مشغول ساختن داستان‌هایی درباره سرزمینی بدون بزرگسالان هستند، در حالی که مادر و پدرشان در دهه ۱۹۷۰ میزبان یک زوج دیگر برای یک شب تفریح بزرگسالانه هستند. در این دهه که دهه من است، والدین بر انجام هر کاری که می‌خواهند تمرکز دارند، فارغ از اینکه تصمیماتشان چه تأثیری بر دیگران دارد. مگی وحشت‌زده نظاره‌گر تهدید مادرش (با بازی مولی پارکر) برای نابودی کل خانواده است، در حالی که پدرش (با بازی جان هاوکس) بی‌تفاوت نظاره‌گر است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد والدین در اتاق بازی صحبت کنند. آیا آن‌ها واقع‌گرایانه و قابل باور به نظر می‌رسند؟ آیا آن‌ها والدین خوبی هستند؟ آیا قرار است چنین باشند؟
• به نظر شما سبک زندگی والدین چگونه بر فرزندان چهارگانه‌شان تأثیر می‌گذارد؟
• فیلم چگونه فضای دهه ۱۹۷۰ را به تصویر می‌کشد؟ آیا به نظر می‌رسد که این فضا را بزرگ‌نمایی می‌کند؟ چگونه مسائل جنسی، مواد مخدر و نوشیدن الکل در فیلم به نمایش گذاشته می‌شوند؟ اگر این فیلم در زمان حال اتفاق می‌افتاد، چه تفاوت‌هایی می‌توانست داشته باشد؟

در اتاق بازی، نگاهی به دهه ۱۹۷۰، دوره‌ای که به «دهه من» معروف بود، دارد. در آن دوران، مردم تشویق می‌شدند هر کاری که می‌خواهند انجام دهند، حتی اگر به دیگران آسیب برساند. در طول یک شب پرتلاطم، مگی نوجوان از سه خواهر و برادر کوچکترش مراقبت می‌کند، در حالی که والدینش یک زوج دیگر را برای یک شب بزرگسالانه با نوشیدن، معاشقه و احتمالاً رفتارهای جسورانه‌تر دعوت کرده‌اند. در یک صحنه، دختری نوجوان در اولین رابطه جنسی خود بدون پوشش بالاتنه نشان داده می‌شود. در صحنه‌های دیگر نیز بوسیدن و نوازش وجود دارد. همچنین بحث‌های شدید و بسیار واقعی، و همچنین نوشیدن الکل و سیگار کشیدن (که مربوط به آن دوره است) به تصویر کشیده شده است. در طول درگیری‌های بسیار احساسی شخصیت‌ها، انتظار می‌رود که برخی الفاظ نامناسب (از جمله «ف**ک» و «ش**) به کار برده شود. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این درام قدرتمند به آرامی شروع می‌شود و به تدریج شما را درگیر می‌کند و خانه‌ای را به تصویر می‌کشد که بسیار واقعی به نظر می‌رسد، پر از آدم‌هایی که احتمالا می‌شناسید اما شاید خیلی دوستشان نداشته باشید. شب جشن به سرعت به سمت بدتر شدن پیش می‌رود، اما هیچ‌کسی نمی‌خواهد قبول کند که از آن لذت نمی‌برد. تماشای این آدم‌ها در حال فریب دادن خودشان دشوار و گاهی آزاردهنده است؛ هاوکس و هریس به عمق می‌روند تا نشان دهند که بی‌قدرتی به چه معناست. در نهایت، این فیلم نگاهی عمیق به این موضوع دارد که چگونه رفتار خودخواهانه می‌تواند همه اطرافیان را نابود کند.اتاق بازی یک مکان واقعی است، جایی که این کودکان غم‌انگیز نادیده‌گرفته‌شده، یک دنیای خیالی می‌سازند تا از ترس و وحشت خانواده‌ای که در حال فروپاشی است، فرار کنند. دهه ۱۹۷۰ هم زمانه فیلم است و هم تا حدی شرور آن — دورانی که بزرگسالان تشویق می‌شدند دقیقاً بفهمند چه می‌خواهند و بعد آن را انجام دهند. «تو نمی‌توانی هر کاری که دلت می‌خواهد بکنی»، مارتین، شخصیت هاوکس به همسرش می‌گوید. «نگاه کن»، او با تمسخر جواب می‌دهد، و شاید خیلی دیر شده باشد تا بتوانند نجاتشان دهند. متاسفانه برای مگی، اما حداقل او ممکن است راهی برای فرار داشته باشد. برای بچه‌های کوچک بدتر است، که در خانه‌ای در حال فروپاشی گیر افتاده‌اند.