ولنتاین

وقتی دوست دوران کودکی اش شلی (کاترین هیگل) به قتل می‌رسد، کیت (مارلی شلتون) و دوستان قدیمی اش شروع به دریافت کارت‌های وحشتناک روز ولنتاین می‌کنند. دخترها حدس می‌زنند که قاتل و فرستنده کارت‌ها جرمی، پسری است که قبلا اذیتش می‌کردند. قاتل بارها و بارها ضربه می‌زند و در حالی که بازرس پلیس بر روی مظنونان دیگر تمرکز می‌کند، کیت سعی می‌کند بیشتر در مورد جرمی بداند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد ویژگی‌های یک فیلم ترسناک خوب صحبت کنند. آیا صحنه‌های خشن‌تر همیشه به معنای یک فیلم بهتر است، یا اینکه تعلیق و هیجان هم می‌تواند به همان اندازه ترسناک باشد؟ آیا انسجام داستان و پردازش شخصیت‌ها مهم است؟

والدین باید بدانند که کودکان از خشونت وحشتناک این فیلم ترسناک، بدخواهی تقریبا هر شخصیت، فقدان والدین و عدم کارایی پلیس ناراحت خواهند شد. شخصیت‌ها به روش‌های وحشتناکی کشته می‌شوند، بیشتر با چاقو، اما همچنین الکتریسیته، مرگ با آهن، تبر به پشت، قطع سر (خارج از تصویر)، تیر به شکم و شلیک. زنان مورد تعقیب قرار می‌گیرند و نامه‌های تهدیدآمیز دریافت می‌کنند، و یک پسر جوان بی‌دلیل مورد تمسخر و کتک قرار می‌گیرد. زنان نمایش داده شده تهاجمی جنسی هستند و برخی از آنها به خاطر آن می‌میرند. موضوعات بالغ شامل قتل، ظلم به همکلاسی‌های دبستانی، الکلیسم، بی‌مهری میان دوستان و مسخره کردن دختران "چاق" است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

ولنتاین هیچ چیز را پنهان نمی‌کند؛ این فیلمی است که هرگز وانمود نمی‌کند به چیزی جز سکس و خشونت علاقه‌مند است. اما طرفداران ژانر وحشت که می‌توانند بین این محتوای کسل‌کننده و زن‌ستیز و نمونه‌های بهتر این ژانر تفاوت قائل شوند، احساس می‌کنند که سرشان کلاه رفته است. این فیلم به قدری ضعیف ساخته شده است که حتی نمی‌تواند از قواعد خودش پیروی کند. وقتی اولین دختر به روشی که در کارت ولنتاینش توصیف شده بود، می‌میرد، فکر می‌کنید بقیه قربانیان هم به همین روش کشته می‌شوند. اما قاتل به زودی فراموش می‌کند که به قربانیانش چه نوشته بود و حتی فراموش می‌کند که قرار است چه کسی را (یا چه کسی را؟) بکشد. هر کسی در نزدیکی او یک هدف بالقوه است.علاوه بر این، زنانی که مورد حمله قرار گرفته‌اند، گروهی سطحی و خودنمایی هستند که بیشتر به فکر نمایش فتح‌های جنسی و دخالت در روابط دیگران هستند تا نشان دادن همدردی واقعی با یکدیگر. شخصیت اصلی، کیت، از این نظر منحصربه‌فرد است که ظاهراً عشقی واقعی به دوست‌پسر طولانی‌مدت خود دارد، اما همدردی او با الکلی بودن دوست‌پسرش در نهایت ابزاری داستانی از کار درمی‌آید و به این فیلم آشفته چیزی اضافه نمی‌کند. در پایان، کسی نیست که بتوان دوستش داشت، بنابراین وقتی تقریباً همه از بین می‌روند، چیزی از دست نمی‌رود.