برش‌زنِ ال‌ای

در هالیوودی که پر شده از کسانی که بی‌دلیل مشهور شده‌اند و افراد زیادی هم در تلاش برای رسیدن به همین جایگاه هستند، یک قاتل مرموز ماسک‌دار (با صدای اندی دیک) تصمیم می‌گیرد که کاری در این مورد انجام دهد. او یک بازیگر (میشا بارتون)، یک رقصنده‌ی استریپ‌تیز (ماریسا لورن)، یک ستاره‌ی موسیقی پاپ (دریک بل)، شهردار (اریک رابرتس)، یک ستاره‌ی تلویزیون واقع‌نما (بروک هوگان) و یک وارث ثروت (الیزابت موریس) را هدف قرار می‌دهد. او به‌روزرسانی وضعیت و توییت‌های خود را به‌صورت آنلاین منتشر می‌کند و شروع به جمع‌آوری تعداد زیادی دنبال‌کننده می‌کند. گاهی اوقات در خیابان‌ها قدم می‌زند یا به کلوب‌های رقص می‌رود. یک گزارشگر تلویزیونی (ابی‌گیل رایت) تلاش می‌کند داستان واقعی را کشف کند، در حالی که دو فروشنده‌ی مواد مخدر (دیو باتیستا و دنی ترخو) به‌طور متناوب لحظات طنزآمیزی را ایجاد می‌کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند درباره خشونت خونین فیلم «دربند لس‌آنجلس» صحبت کنند. این خشونت چه تأثیری دارد؟ آیا هیجان‌انگیز است؟ یا وحشتناک؟ خشونت رسانه‌ای چه تأثیری بر کودکان دارد؟
• این فیلم در مورد رسانه‌های اجتماعی چه می‌گوید؟ آیا پدیده‌ای بد است؟ خوب؟ یک ابزار مفید؟ یا استثمارگر؟
• قاتل ادعا می‌کند که از ستاره‌های جعلی متنفر است، اما خودش تقریبا به یکی از آنها تبدیل می‌شود. این فیلم چه نگاهی به این پدیده دارد؟
• در این فیلم، صحنه‌های جنسی چه نقشی دارند؟ والدین می‌توانند با فرزندان نوجوان خود درباره ارزش‌ها و باورهایشان در مورد روابط و مسائل جنسی گفتگو کنند.

ل.ای. اسلشر نوعی طنز اجتماعی است که به افرادی که بی‌دلیل مشهور شده‌اند، برنامه‌های واقع‌نمای تلویزیونی، و رسانه‌های اجتماعی می‌پردازد. یک قاتل مرموز چند نفر از این «ستاره‌ها» را هدف قرار می‌دهد، آنها را اسیر کرده، شکنجه می‌کند و به روش‌های دلخراش و خونینی به قتل می‌رساند، در حالی که شهرت او در رسانه‌های اجتماعی به سرعت افزایش می‌یابد. بیشتر شکنجه و قتل‌ها متوجه زنان است؛ همچنین صحنه‌های ضرب و جرح و تیراندازی وجود دارد. اعمال جنسی (با حرکت لگنی و ناله) نشان داده می‌شود و همچنین صحنه‌ای کوتاه از برهنه بودن بالای تنه زنان. زنان به عنوان رقصنده‌های استریپیز و ستاره‌های فیلم‌های مستهجن ظاهر می‌شوند و گاهی در لباس‌های کم‌پوشیده/جنسی به تصویر کشیده می‌شوند. زبان فیلم بسیار رکیک است و از کلمات «لعنت»، «کثافت»، «احمق» و کلمات مشابه به کرات استفاده می‌شود. شخصیت‌های فرعی به عنوان فروشندگان مواد مخدر معرفی می‌شوند، یک سفر توهم‌زای ناشی از مصرف مواد مخدر نشان داده می‌شود و شخصیت‌ها در برخی صحنه‌ها مست هستند.

این تلاش پرهزینه برای طنزپردازی در سایه مقایسه با فیلم‌های دیگری که همین کار را بسیار بهتر انجام داده‌اند، رنگ می‌بازد و همچنین از رویکردی یک‌سویه و ساده‌انگارانه رنج می‌برد که همه چیز را صیقلی، بی‌روح و توخالی نشان می‌دهد. فیلم «سلاشر ال.ای.» حتی نزدیک هم نمی‌شود به پیچیدگی فیلم‌هایی مثل «قاتلین ذاتی» یا «خدا آمریکا را حفظ کند» و در واقع چیزی برای گفتن ندارد جز اینکه «تلویزیون واقع‌نما بده» و «ما همه معتاد رسانه‌های اجتماعی هستیم.» اما ۸۶ دقیقه این پیام‌های تکراری، بدون شخصیت‌های جالبی که بتوان دنبالشان کرد، خیلی زود خسته‌کننده می‌شود.با افزودن صحنه‌های سرد شکنجه و قتل‌های خونین، فیلم حتی آزاردهنده‌تر نیز می‌شود. فیلم نمی‌تواند ما را نسبت به قربانیان نگران کند و یا ما را به طرفداری از نابودی آنها سوق دهد، و کل آن فقط به یک نمایش جانبی بی‌رحمانه تبدیل می‌شود. علاوه بر این، فیلم ظاهر بدی دارد، با برش‌های نامرتب بین مکالمه‌ها و صحنه‌های بی‌پایان پرکننده خالی.