آرتور نیومن

والاس اِوِری (با بازی کالین فرث) و مایکلا «میک» فیتزجرالد (با بازی امیلی بلانت) به شیوه‌ای عاشقانه با هم آشنا نمی‌شوند. بعد از رها کردن زندگی قبلی‌اش — از جمله یک پسر و یک دوست‌دختر (با بازی آن هِچ) — به شیوه‌ای غم‌انگیز، والاس با میک آشنا می‌شود در حالی که او در حال مستی و در نزدیکی یک مسافرخانه که والاس در آن اقامت دارد، دستگیر می‌شود. والاس، که با نام مستعار آرتور نیومن هم شناخته می‌شود، تحت تاثیر یک اجبار نامعلوم، از میک دعوت می‌کند تا به او در سفرش به تِر هات در ایندیانا بپیوندد، جایی که او امیدوار است شغل جدیدی به عنوان مربی گلف به دست بیاورد. در طول سفر، آن‌ها رازهایی از یکدیگر و خودشان را کشف می‌کنند و باید با یک حقیقت اساسی مواجه شوند: نمی‌توانید از خودتان فرار کنید.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد پیام‌های آرتور نیومن صحبت کنند. به نظر شما هدف اصلی از این پیام‌ها چیست؟ فیلم می‌خواهد در پایان، بینندگان چه حسی داشته باشند؟
• شخصیت‌ها و انتخاب‌هایشان را مورد بحث قرار دهید. آیا باورپذیر/قابل درک هستند؟ شخصیت‌ها چه چیزی یاد می‌گیرند؟
• فیلم چگونه مصرف الکل، مواد مخدر و مسائل جنسی را به تصویر می‌کشد؟

والدین باید بدانند که آرتور نیومن فیلمی جالب اما ناقص در مورد مردی است که زندگی قبلی خود را رها می‌کند و هویت جدیدی را انتخاب می‌کند و کودکی را به حال خود رها می‌کند. علی‌رغم لحظات شادی، فیلم اندوهناک است و موضوع آن برای نوجوانان و جوانان اندکی غم‌انگیز است. با این حال، فیلم مدیتیشن جالبی در مورد پشیمانی و آنچه می‌توانیم از آن یاد بگیریم، ارائه می‌دهد. انتظار می‌رود صحنه‌هایی از زوجی در حالت‌های صمیمی و در حالت‌های مختلف برهنه (اما بدون برهنگی کامل) وجود داشته باشد. همچنین صحنه‌هایی از فحاشی (s--t، f--k و غیره)، نوشیدن الکل و مصرف مواد مخدر (عمدتا ماری‌جوآنا) و شخصیتی که به خودکشی فکر می‌کند، وجود دارد. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این فیلم به اعتراف خود سازندگانش گاهی تاثیرگذار، اغلب جالب و تا حدودی شاعرانه است. اما در مورد فیلم‌های جاده‌ای، که آرتور نیومن در واقع یکی از آن‌هاست، این است که سفر باید ارزش درد و رنج به دام افتادن در خودرویی که به سمت مکان‌های ناشناخته در حال حرکت است را داشته باشد. کالین فرث تقریبا همیشه دلیل کافی برای تماشای یک فیلم است، اما حتی او هم نمی‌تواند از یکنواختی‌ای که این فیلم را از هم می‌پاشد فرار کند.شروع فیلم امیدوارکننده است و به‌خوبی و به‌سرعت پیش می‌رود. اما آرتور نیومن خیلی زود مسیرش را گم می‌کند و از بازیگرانش به‌خوبی استفاده نمی‌کند. داستان پر از امکانات و فرصت‌هاست، اما آرتور نیومن خیلی از مسیر اصلی منحرف می‌شود و به جایی می‌رسد که اصلاً جدید نیست.