خرس‌های گریزلی

بر اساس یک داستان واقعی، فیلم THE GRIZZLIES داستان معلم سال اول، راسل شپرد (با بازی بن شنیتزر) را دنبال می‌کند که به عنوان یک ماموریت موقت به یک دبیرستان در کوگلوکتوک، یک شهر کوچک در قلمرو دورافتاده نوناووت کانادا می‌رود. او در متقاعد کردن دانش‌آموزان اینویت خود برای حضور در کلاس موفق نبوده است و می‌بیند که بسیاری از نوجوانان در شهر پرسه می‌زنند و الکل و سیگار مصرف می‌کنند. او معتقد است که آموزش لاکراس به آنها می‌تواند باعث حضور آنها در مدرسه و انگیزه‌بخشی به آنها برای موفقیت شود. اما در واقع خود شپرد است که چیزهای زیادی برای یادگیری دارد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه ترویج کار تیمی در فیلم «خرس‌ها» صحبت کنند. چرا این یک قدرت شخصیتی مهم است؟
• آیا مصرف سیگار، الکل و مواد مخدر جذاب جلوه داده می‌شود؟ آیا عواقبی در پی دارد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• این اصطلاح «روایت نجات‌دهنده سفیدپوست» به چه معناست؟ آیا فکر می‌کنید این فیلم از آن مفهوم حمایت می‌کند؟ چرا بله یا خیر؟ این فیلم در مورد چه چیزی در مورد ترومای بین‌نسلی و تأثیر استعمار و مداخله فرهنگی می‌گوید؟
• بازیگران این فیلم از میان بازیگران اینویی از قلمرو نوناووت انتخاب شده‌اند و تهیه‌کننده فیلم نیز اهل کوگلوکتوک است. چرا این موضوع در روایت این داستان خاص مهم است؟ چرا به‌طور کلی نمایش اصیل در رسانه‌ها مهم است؟
• چطور این فیلم ورزشی را با فیلم‌های ورزشی دیگری که دیده‌اید مقایسه می‌کنید؟ آیا تمایل دارند چیزهای مشترکی داشته باشند؟

والدین باید بدانند که فیلم Grizzlies یک درام قدرتمند بر اساس یک داستان واقعی است. این فیلم داستان Russ Sheppard (با بازی بن شنیتزر) را روایت می‌کند، معلم سفیدپوست تازه فارغ‌التحصیل شده‌ای از شهر که به دنبال فرصتی برای بهبود رزومه خود در کوگلوکتوک، یک جامعه دورافتاده بومی کانادایی است. دانش‌آموزان او با چالش‌های جدی از جمله فقر، گرسنگی، خشونت خانگی (با مشت، کبودی و خون)، سوء مصرف مواد و بی‌خانمانی دست و پنجه نرم می‌کنند. قلمرو نوناووت نیز با اپیدمی خودکشی نوجوانان روبرو است. فیلم نشان می‌دهد که همه اینها بخشی از آسیب‌های بین نسلی ناشی از درد و رنج استعمار است. بسیاری از شخصیت‌ها، از جمله نوجوانان، اغلب الکل مصرف می‌کنند و سیگار و ماری‌جوآنا می‌کشند؛ اما استفاده از مواد مخدر در فیلم جذابیت‌زدایی شده است. الفاظ تند و زننده مانند "f--k" و "s--t" و موارد دیگر در فیلم وجود دارد و اسلحه برای شکار استفاده می‌شود. شخصیت Sheppard وارد قلمرو "منجی سفیدپوست" می‌شود - او فکر می‌کند می‌تواند دانش‌آموزان اینوئیت خود و جامعه آنها را "اصلاح" کند - اما عدم درک او از فرهنگ آنها منجر به عواقب وخیمی می‌شود. در نهایت، داستان این پیام را می‌دهد که راه‌حل یکسان برای همه وجود ندارد و آسیب‌هایی که افراد می‌توانند با تحمیل شیوه زندگی خود بر فرهنگ‌های ناشناخته ایجاد کنند را به وضوح نشان می‌دهد. همچنین، این فیلم از کار تیمی و ورزش به عنوان ابزاری برای افزایش امید و اعتماد به نفس تقدیر می‌کند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این فیلم کوچک مستقل درباره لاکراس، بسیار فراتر از یک فیلم ورزشی دبیرستانی کانادایی است. این فیلم در کنار فیلم‌هایی مثل هوزیرز، معجزه و جمعه شب‌های روشن، در فهرست قدرتمندترین فیلم‌های ورزشی قرار می‌گیرد. نه تنها کلیشه‌های فیلم‌های ورزشی را به چالش می‌کشد، بلکه با ارائه داستانی معنادار و مهم درباره یک جامعه بومی که بالاترین نرخ خودکشی را در آمریکای شمالی دارد، این ژانر را در بر می‌گیرد و سپس فراتر می‌رود. نوجوانان کوگلوکتوک نه تنها با چالش‌هایی مانند فقر، گرسنگی و سوءاستفاده روبرو هستند، بلکه تلاش می‌کنند در دنیایی که استعمارگران مردم آنها را به حاشیه رانده و قرن‌ها آداب و رسوم و فرهنگ آنها را مختل کرده‌اند، وجود داشته باشند.ممکن است برخی را متعجب کند که "قهرمان" فیلم، راس شپرد، مردی سفیدپوست است که ورزش بومی لاکراس را به گروهی از نوجوانان بومی معرفی می‌کند. اما آنچه در ابتدا به نظر می‌رسد داستانی دیگر از نجات‌دهنده سفیدپوست است، به زودی جنبه‌های بیشتری از تضاد فرهنگی را به خود می‌گیرد. بله، داستان حول روایت شپرد می‌چرخد - از زمانی که او با شور و شوق فراوان به کوگلوکتوک می‌رسد و آماده است تا اولین ماموریت تدریس خود را قبل از ترک قطب شمال و رفتن به یک مدرسه آمادگی عالی آغاز کند. اما فیلم همچنین نگاهی پشت صحنه به زندگی پیچیده دانش‌آموزانش به ما نشان می‌دهد، جایی که شپرد در آن حضور ندارد. این امر به بینندگان کمک می‌کند تا درک کنند که چرا، وقتی او می‌بیند دانش‌آموزانش انگیزه‌ای برای آمدن به مدرسه، شرکت در کلاس‌ها یا تکمیل تکالیف ندارند، اشتباه است که راه‌حل‌هایی را اعمال کند که ممکن است برای شهرنشینان سفیدپوست موثر باشد - یعنی صحبت‌های سخت و سرزنش "مخلان نظم". او به طرز فاجعه‌باری شکست می‌خورد. و اینجاست که کارگردان، میراندا دو پنسیر، سعی می‌کند فیلمی که به نظر می‌رسد از نوع "ذهن‌های خطرناک" است را به سیلی محکمی بر سر مخاطب تبدیل کند، زیرا فرض می‌کند می‌توانید وارد فرهنگ جدیدی شوید و آنچه را که نیاز به "اصلاح" دارد، شناسایی کنید. دو پنسیر نشان می‌دهد که تحمیل دیدگاه خود بر دیگران، حتی آنهایی که به نظر می‌رسد در حال مبارزه هستند، می‌تواند بسیار مخرب‌تر از موثر بودن باشد، اما فیلم هرگز از دام خود به عنوان محوریت یک مرد سفیدپوست که شهر کوگلوکتوک را به هم می‌ریزد، رهایی نمی‌یابد. در غیر این صورت، فیلم "خرس‌های قطبی" تمام نشانه‌ها را دارد تا شما را به تشویق، گریه و امیدوارانه، تفکر وادار کند.