دوئل

در قرن نوزدهم، در دوره‌ای از مناقشات مداوم بر سر زمین در منطقه‌ای که اکنون مرز مکزیک و تگزاس است، برخی آمریکایی‌های سفیدپوست از روش‌های خشونت‌آمیز برای جلوگیری از ورود مکزیکی‌ها به قلمرو ایالات متحده استفاده می‌کنند؛ فیلم «دوئل» بر آبراهام (با بازی وودی هارلسون) تمرکز دارد، مردی با سابقه طولانی خشونت و پیروانی شبه‌فرقه‌ای که از «وعظ» او پیروی می‌کنند. مقامات مظنونند که او در قتل مکزیکی‌های بی‌گناه و بی‌سلاح در یک دهکده کوچک در تگزاس دست داشته است. فرماندار، دیوید (با بازی لیام همسورث) را، یک مأمور جوان و جدی تگزاس، به صورت مخفیانه برای تحقیق می‌فرستد. در یک اشتباه فاحش در قضاوت، دیوید همسر مکزیکی‌اش را نیز با خود به این مأموریت می‌برد، و در پی آن، مجموعه‌ای از اتفاقات عجیب و خشونت‌بار رخ می‌دهد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت موجود در فیلم دوئل صحبت کنند. این خشونت را با آنچه در یک فیلم اکشن می‌بینید، مقایسه کنید. کدام تاثیر بیشتری دارد؟ چرا؟ خشونت در رسانه‌ها چه تاثیری بر کودکان دارد؟
• آیا فیلم خشونتی را که مأمور تگزاس برای مبارزه با شر ابرهام باید به کار ببرد، توجیه می‌کند؟ آیا هدف وسیله را توجیه می‌کند؟
• ابراهیم خشن است، به خصوص با کسانی که نسبت به آنها پیش‌داوری دارد، مثلا مکزیکی‌ها. رفتار او چه پیامی دارد؟ از دیدن نحوه رفتار شخصیت او چه چیزی می‌توانیم یاد بگیریم؟

در حالی که فیلم دوئل در تگزاس قرن نوزدهم اتفاق می‌افتد، در واقع یک داستان ترسناک ماوراءالطبیعه است که به شکل فیلم‌های وسترن درآمده است. این داستان هم‌خوانی‌هایی با رمان قلب تاریکی جوزف کنراد و اقتباس فرانسیس فورد کاپولا از آن، یعنی فیلم اینک آخرالزمان، دارد. تأکید فیلم بر ادعاهای ماوراءالطبیعه و ترسناک پیش‌بینی آینده، و همچنین خشونت خونین و بی‌توجهی به ارزش زندگی انسان است، که در هسته‌ی آن نژادپرستی قرار دارد. خشونت در فیلم مکرر و شدید است: مردی برای فرار از تله، پای خود را قطع می‌کند، تیراندازی زیادی وجود دارد (و تعداد زیادی کشته‌های خونین)، و افرادی توسط "گردشگران مرگ" به رگبار بسته می‌شوند که برای هیجان کشتن کسی پول می‌دهند. همچنین دو مرد در یک دوئل، دست‌هایشان را به هم می‌بندند و تا زمانی که یکی در استخری از خون می‌میرد، به طور مکرر به هم خنجر می‌زنند. اگرچه صحنه‌های جنسی یا برهنه‌ای وجود ندارد، اما اشاره‌های زیادی به هوس و فحشا وجود دارد. شخصیت‌ها مشروب (ویسکی، آبجو) می‌نوشند، سیگار می‌کشند و فحش می‌دهند (فحش‌های مختلف). برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

اشتباهات فراوان نویسنده و کارگردان دوئل باعث می‌شود که اشتباهات در قضاوت شخصیت‌های فیلم در مقایسه بخشیدنی به نظر برسد. فیلمنامه به‌طور بی‌معنی عبارات مدرن را بیرون می‌دهد که در دهه ۱۸۰۰ استفاده نمی‌شده است، برای مثال، کسی «کاری» با دیگری کرد. اما اشتباهات منطقی بدتر از این باعث می‌شود که این فیلم سردرگم‌کننده شود. چرا دیوید هرگز همسر مکزیکی‌اش را در ماموریتی مخفی برای ریشه‌کن کردن یک دیوانه شرور که به خاطر اعمال وحشیانه‌اش علیه مکزیکی‌ها شناخته شده است، با خود می‌برد؟ چطور دیوانه از همان لحظه‌ای که مامور مخفی تگزاس می‌رسد، هویت او را می‌فهمد؟ چطور دیوانه پیش‌بینی می‌کند که همسرش تب می‌کند؟ چطور آن مبلغ شیطانی دیوانه همسر عاشق را در عرض چند روز به پیرو خود تبدیل می‌کند؟ جادو؟ قدرت خدا؟و اشاره‌هایی به فیلم «آپوکالیپتو» ساخته فرانسیس فورد کاپولا در سال ۱۹۷۹، از کشتارهای جهنمی گرفته تا نمای نزدیک و وسواس‌گونه از سر تراشیده و عرق‌کرده هارلسون (که یادآور مارلون براندو است)، بیشتر از اینکه نشان‌دهنده احترام به فیلم باشد، نشانه فقر هنری فیلم دوئل است. گیج‌کننده‌ترین نکته از همه: چطور ممکن است کسی که آنقدر زخمی شده که چشمانش را بسته و منتظر مرگ است، فقط چند دقیقه بعد سرپا در زین اسب بنشیند و به سمت امنیت براند؟ توجه داشته باشید که شخصیت منفی داستان لباس سفید می‌پوشد، که معمولاً نمادی از پاکی و خوبی است، درحالی‌که شخصیت مثبت داستان لباس سیاه می‌پوشد. این فیلم پیام‌های زیادی دارد. بزرگترین ضعف فیلم این است که باوجود تمام خشونت‌ها، به‌اندازه‌ای که به نظر می‌رسد می‌خواهد باشد، آزاردهنده یا آموزنده نیست.