سگ‌دال ماتیک

والدین (جولی دلپی و تریسی لتس) یک پسر جوان که از سرطان جان سالم به در برده است، با یک سگ داکس‌هوند غافلگیرش می‌کنند؛ پسر آن را «وینر-داگ» نام می‌گذارد. پس از یک اتفاق ناگوار که شامل اسهال سگ می‌شود، وینر-داگ در نهایت توسط داون وینر (شخصیت اصلی فیلم خوش‌آمدید به خانه عروسکی، که در اینجا توسط گرتا گرویگ ایفا می‌شود) نجات پیدا می‌کند و با او و یک آشنای قدیمی‌اش (کیران کولکین) به سفر می‌رود. سپس سگ به یک زوج عقب‌مانده ذهنی، یک فیلم‌نامه‌نویس افسرده (دنی دویتو) و یک دختر جوان پول‌پرست که سعی دارد از مادربزرگش (الن برستین) پول بگیرد تا پروژه هنری جدید دوست‌پسرش را که با حیوانات مرتبط است، تأمین مالی کند، سپرده می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد صحنه‌های کوتاه اما تاثیرگذار خشونت در فیلم Wiener-Dog صحبت کنند. این صحنه‌ها چه تاثیری بر شما گذاشت؟ آیا ترسناک بود؟ شوک‌آور؟ هیجان‌انگیز؟ کارگردان چگونه این صحنه‌ها را به تصویر کشیده است؟ تاثیر خشونت در رسانه‌ها بر کودکان چیست؟
• چقدر سگ در داستان مهم است؟ چطور بر اطرافیانش تاثیر می‌گذارد؟ چطور اطرافیانش بر او تاثیر می‌گذارند؟
• کدام یک از این شخصیت‌ها می‌توانند قابل تحسین تلقی شوند؟ آیا هیچ‌کدام نگرش مثبتی دارند؟ چگونه می‌توانید نگرش کلی فیلم نسبت به شخصیت‌هایش را توصیف کنید؟

والدین باید بدانند که فیلم واینر-داگ، یک کمدی عجیب، تاریک و بی‌روح از تاد سولوندز است و تا حدودی دنباله‌ای جدا از فیلم قبلی او به نام خوش‌آمدید به عروسک‌خانه (۱۹۹۶) محسوب می‌شود. این فیلم حاوی صحنه‌های خشونت‌آمیز مختصر اما ناراحت‌کننده‌ای است، به‌طور خاص، حیوانی در ترافیک کشته می‌شود و سپس چندین بار روی آن رد می‌شوند. همچنین تصاویری از یک بازی ویدئویی خشن (پستال ۲) در آن وجود دارد. اسهال سگ نشان داده می‌شود و گفته می‌شود که کودکی از سرطان جان سالم به در برده است. زبان فیلم بسیار تند است و چندین بار از کلمات «فاک» و «شیت» و کلمات دیگر استفاده می‌شود. زنی می‌گوید که یک بار عریان مدل شده است. یکی از شخصیت‌ها ممکن است فروشنده مواد مخدر باشد. سیگار کشیدن نیز در فیلم نشان داده می‌شود و صحبت‌هایی در مورد متامفتامین و شخصیت دیگری که خودش را تا حد مرگ مست می‌کند، وجود دارد. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

فیلمساز مستقل تاد ساوندز که بیشتر به خاطر فیلم‌های غمگین دهه ۹۰ خود به نام‌های خوش‌آمدی به عروسک‌خانه و خوشبختی شناخته می‌شود، با این فیلم جاده‌ای عجیب و خشک بازگشته است که هم بی‌هدف است و هم جذاب. این فیلم به طور مبهمی یادآور فیلم بزرگ فرانسوی اوهازار بالتاژار (۱۹۶۶) است که در آن الاغی از چند صاحب مختلف عبور می‌کند و به شیوه‌های جالب و معنوی بر زندگی آن‌ها تأثیر می‌گذارد. اما سگ داغ‌وونی این فیلم، از طرف دیگر، به نظر می‌رسد که روز به روز اهمیت کمتری پیدا می‌کند و هیچ بیداری معنوی و امیدی را الهام نمی‌بخشد.با این حال، سولوندز به نحوی این شخصیت‌های بدبخت را با نوع عجیب و غریب از انسانیت جذاب تزریق می‌کند، حتی اگر به ندرت باعث شوند که ما بلند بلند بخندیم یا هرگونه همدردی را برانگیزند. آنها مثل نقاشی‌های ماهرانه‌ی آدمک‌های چوبی هستند، نمایشی غیرمعمول از انسانیت. ظاهر تقریباً تصادفی داون ویِنِر، شخصیت اصلی فیلم خوش آمدی به خانه عروسکی -- حالا ۲۱ سال بزرگتر و بازی شده توسط گرویگ -- به جو کلی حیرت‌انگیز فیلم اضافه می‌کند. انگار چیزی درست در بیرون از حاشیه‌ها به طرز جذابی از دست رفته است.