آخرین چهره

در آخرین چهره، ورن پترسن (شارلیز ترون) سازمان پدرش، پزشکان جهان، را در دست گرفته است. در سال ۲۰۰۳، او به لیبریا می‌رود تا در دوران ویرانی جنگ در آن کشور کمک کند. او با جراح خوش‌قیافه میگل لئون (خاویر باردم) ملاقات می‌کند و بعد از زایمان موفق یک زن، رابطه‌ای عاشقانه را آغاز می‌کنند. رابطه‌شان نه فقط به خاطر تفاوت در رویکردشان به کارشان، بلکه به خاطر نگرانی ورن از این که میگل یک «بازیگر» است، پیچیده می‌شود. ترس‌های او زمانی تأیید می‌شود که یکی از معشوقه‌های سابقش (ادل اکزارکوپولوس) پیش می‌آید و می‌گوید که اچ‌آی‌وی مثبت است. در نهایت ورن و میگل از هم جدا می‌شوند، اما سال‌ها بعد در کیپ‌تاون دوباره با هم روبرو می‌شوند. آیا می‌توانند جرقه عشقشان را دوباره روشن کنند؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم «آخرین چهره» صحبت کنند. تا چه حد این خشونت شدید و تکان‌دهنده است؟ چگونه فیلم از خشونت برای رساندن پیام خود استفاده می‌کند؟ آیا فکر می‌کنید تمام این خشونت‌ها برای داستان ضروری هستند؟ تاثیر خشونت در رسانه‌ها بر کودکان چیست؟
• چگونه کمک‌های بشردوستانه در این فیلم به تصویر کشیده شده است؟ آیا جذاب به نظر می‌رسد؟ ارزشمند؟ خطرناک؟ آیا این فیلم شما را مشتاق یادگیری بیشتر در مورد آن می‌کند؟
• فیلم رابطه جنسی را چگونه به تصویر می‌کشد؟ چگونه این موضوع در رابطه شخصیت‌های اصلی فیلم قرار می‌گیرد؟ والدین، با نوجوانان خود درباره ارزش‌های خود در مورد رابطه جنسی و روابط صحبت کنید.
• فیلم در مورد جنگ و خشونت در آفریقا چه می‌گوید؟ آیا کاری است که مردم در زندگی واقعی بتوانند در این مورد انجام دهند؟
• آیا تا به حال اصطلاح «منجی سفیدپوست» را در مورد داستان‌ها و شخصیت‌های فیلم‌ها شنیده‌اید؟ منظور از این اصطلاح چیست؟ و ارتباط آن با موضوع مورد بحث چیست؟

والدین باید بدانند که فیلم «آخرین چهره» یک درام عاشقانه بالغ در مورد پزشکان بشردوست در آفریقا در زمان جنگ است. انتظار صحنه‌های کوتاه اما ناراحت‌کننده از خون‌ریزی اتاق عمل، اعضای بدن خونین و اجساد را داشته باشید. همچنین صحنه‌هایی از اسلحه و تیراندازی وجود دارد که در آن بسیاری از افراد از جمله زنان و کودکان کشته می‌شوند. در یکی از صحنه‌ها، پسری به سر خود شلیک می‌کند تا پدرش را نجات دهد. تجاوز وحشیانه‌ای توصیف شده و زبان فیلم قوی است و چندین بار از کلمات فحش استفاده شده است. شخصیت‌های اصلی رابطه جنسی دارند و کمی برهنه (ران و نوک سینه) هستند. اشاره کوتاهی به کشیدن ماری‌جوانا شده و شخصیت‌ها در هنگام شام شراب می‌نوشند. اگرچه فیلمسازان نیت‌های خوبی داشته‌اند، اما فیلم دشوار برای تماشا و به شدت گمراه‌کننده است؛ این فیلم داستان مبارزه یک فرهنگ آفریقایی را از نگاه شخصیت‌های سفیدپوست و غربی روایت می‌کند که در بهترین حالت منسوخ و در بدترین حالت توهین‌آمیز است. شارلیز ترون و خاویر باردم در این فیلم بازی می‌کنند و کارگردانی آن بر عهده شان پن است. برای اطلاع از فیلم‌های بیشتر در این سبک، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

این درام جنگی رمانتیک، پنجمین فیلم سینمایی شان پن در مقام کارگردان، از هر نظر ناامیدکننده است. فیلمبرداری و تدوین ضعیفی دارد، دست‌اندازهای سنگینی در روایت دارد، گمراه‌کننده است و در نهایت، طولانی و خسته‌کننده. پن استعداد دارد، اما به نظر می‌رسد در فیلم «آخرین چهره» اجازه داده باورهای بشردوستانه‌اش بر غریزه‌ی هنری‌اش غلبه کند. او به جنایات وحشتناکی می‌پردازد، اما این کار را به شیوه‌ای ملودراماتیک و هیستریک انجام می‌دهد که به جای تقویت موضوع، آن را تضعیف می‌کند. او همچنین به شکلی گیج‌کننده از تکنیک قدیمی «نجات‌دهنده‌ی سفیدپوست» استفاده می‌کند؛ یعنی روایت داستان مبارزه‌ی یک فرهنگ از نگاه شخصیت‌های سفیدپوست و غربی برخوردار از امتیاز، که در بهترین حالت منسوخ و در بدترین حالت توهین‌آمیز است.و گویی همه اینها کافی نبود، پن به آزاردهنده‌ترین شکل ممکن از دوربین‌های لرزان و متزلزل استفاده می‌کند، دوربین به شکل بی‌قراری در صحنه‌ها حرکت می‌کند و به نظر می‌رسد که شدیداً خسته‌کننده است. او همچنین به‌طور مکرر از تکنیک «فوکوس غلتان» استفاده می‌کند، که بخش‌های مهمی از قاب را از فوکوس خارج می‌کند. حتی برندگان اسکار، ترون و باردم هم نمی‌توانند روز را نجات دهند؛ شخصیت‌های سطحی آنها چیزی بیش از جای‌گیرنده نیستند. و بازیگران بااستعداد مکمل، اگزارکوپولوس، ژان رنو و جارد هریس به‌طور کامل در فیلم حضور ندارند. از این فیلم اجتناب کنید و روشنگری را در جای دیگری جستجو کنید.