پروژه جادوگر بلر

سه دانشجوی فیلمسازی به جنگل می‌روند تا فیلمی درباره یک افسانه محلی بسازند و هرگز بازنمی‌گردند. یک سال بعد، فیلم‌هایشان پیدا می‌شود و آنچه ما می‌بینیم، قرار است همان چیزی باشد که آنها از خود به جا گذاشته‌اند. تماشاگر از ابتدا می‌داند که پایان ماجرا چیست و در ۷۰ دقیقه اضطراب فزاینده‌ای را تجربه می‌کند. در حالی که سه دانشجو هر چه بیشتر مضطرب می‌شوند و اتفاقات هر چه بیشتر ترسناک‌تر می‌شوند. و در نهایت همه چیز تمام می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد تکنیک‌های فیلم‌سازی پروژه جادوگر بلر صحبت کنند. آیا این تکنیک‌ها برای شما واقعی به نظر می‌رسید و آیا فکر می‌کنید داستان‌های دیگر هم با این تکنیک فیلم‌سازی جواب می‌دهند؟
• این فیلم در مقایسه با فیلم‌های ترسناک دیگر چگونه است؟ چگونه با فیلم‌های ترسناکی که به‌شدت به خون، خشونت و موسیقی ترسناک برای ایجاد تعلیق متکی هستند، متفاوت است؟
• به نظر شما جذابیت فیلم‌های ترسناک در چیست؟ چرا مردم از ترس لذت می‌برند؟

در سال ۱۹۹۹، فیلمی به نام پروژه جادوگر بلر ساخته شد که در آن سه دانشجو سعی در ساختن مستندی درباره قتل‌های ترسناک و عجیبی داشتند که در جنگل‌های مریلند اتفاق افتاده بود. این فیلم در زمان خود انقلابی بود و استفاده از دوربین‌های دستی و پیدا شدن آن‌ها بعد از یک سال از ناپدید شدن فیلم‌سازان، جنجال زیادی به پا کرد. این فیلم برخلاف فیلم‌های ترسناک دیگر، بیشتر بر ترس و وحشت روانی و تنش‌های روحی تمرکز دارد و با گذشت هر روز و شب، ترس و وحشت شخصیت‌ها بیشتر می‌شود. در یکی از صحنه‌ها، پیراهنی خونین به همراه زبانی که به نظر بریده شده و دندان‌هایی که به نظر می‌رسد از دهان بیرون آمده، به دوربین نشان داده می‌شود که باعث وحشت یکی از شخصیت‌ها می‌شود. برخی از تصاویر، به خصوص در پایان فیلم، بسیار ترسناک هستند. در یکی از صحنه‌ها، شخصیت‌ها در حالی که در یک اتاق هتل مشغول نوشیدن آبجو و ویسکی هستند، مست می‌کنند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این فیلم ترسناک بیشتر یک اثر هنری مفهومی و پدیده بازاریابی است تا یک فیلم. کارگردانان ادواردو سانچز و دنیل میریک از فیلمسازان زیرک و باهوشی مانند وال لوتون و آلفرد هیچکاک الهام گرفته‌اند: مردم از آنچه نمی‌بینند، بسیار بیشتر از آنچه می‌بینند، می‌ترسند. این فیلمسازان از نداشتن بودجه برای جلوه‌های ویژه به عنوان یک مزیت استفاده کردند و همه چیز را به تخیل وحشتناک تماشاگران واگذار کردند. مانند نوعی تست روانشناسی سینمایی، در حین تماشای این فیلم، هر کدام از ما از آنچه در ناخودآگاهمان پنهان شده، می‌ترسیم.مراهقین همیشه عاشق فیلم‌های ترسناک بوده‌اند. از یک جنبه، این فیلم‌ها باعث دوستی و صمیمیت بین همسالان می‌شوند — شما باید با کسی که در لحظه‌ای ترسناک او را در آغوش گرفته‌اید، دوست شوید، و تجربه‌ی مشترک این لحظات می‌تواند بسیار سرگرم‌کننده باشد. از جنبه‌ای دیگر، تماشای این نمایش گرافیکی از یک ایدِه‌ی غیرقابل کنترل و رها شده، می‌تواند برای نوجوانان اثری رهایی‌بخش داشته باشد. برای والدین مهم است که به یاد داشته باشند تحمل ترس بسیار فردی است، و به‌خصوص برای نوجوانان و کودکان کوچک‌تر، بسیار تحت تأثیر قرار می‌گیرند. به‌طور مشخص، در فیلم پروژه جادوگر بلر، چیزی واقعا ترسناک و گرافیکی وجود ندارد، اما کودکانی که آن را تماشا می‌کنند، باید قادر به درک این موضوع باشند که این فیلم کاملا ساختگی و تخیلی است.