والدین بد

کتی (با بازی جینین گاروفالو) که قبلا مدیر اجرایی تبلیغات و یک زن خودخوانده پسا فمینیست بوده، به حومه شهر نقل مکان کرده تا یک مادر خانه‌دار باشد. بعد از ثبت نام دختر ۷ ساله‌اش جِنا در کلاس فوتبال برای فرار از روزمرگی‌های زندگی حومه شهر، کتی از یک والدین شکاک به یک مادر فوتبالیست متعصب تبدیل می‌شود و هر روز بیشتر درگیر سیاست‌های محلی، غیبت و بدگویی، و کج‌خلقی‌های مادران باشگاهی مثل ملِسا (با بازی چری اُتری) می‌شود. قبل از اینکه متوجه شود، با مربی نفرت‌انگیز نیک (با بازی کریستوفر تیتوس) رودررو می‌شود. آیا این دیوانگی ناشی از ورزش او را دیوانه می‌کند، یا می‌تواند آن را کنترل کند قبل از اینکه خونسردی‌اش را از دست بدهد؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد طنز صحبت کنند. طنز از اغراق برای بیان نکته‌ای در مورد کاستی‌های جامعه استفاده می‌کند، اما باید واقع‌گرایانه باشد. آیا فیلم به اندازه کافی مبتنی بر واقعیت است که قابل ارتباط یا مفید باشد؟
• رقابت می‌تواند محرک مفیدی باشد که نتایج خوبی به همراه دارد، اما رقابت ناسالم می‌تواند به شدت مخرب باشد. چگونه می‌توان تفاوت را تشخیص داد؟ آیا فیلم به طور واضح این خط را ترسیم می‌کند؟
• ممکن است چه چیزی باعث شود که برخی از افراد زندگی خود را وقف موفقیت‌های فرزندان خود کنند؟ آیا این فیلم راه‌حلی برای اپیدمی رقابت سمی در ورزش کودکان ارائه می‌دهد؟ اگر اینطور است، آن راه‌حل چه بود؟ و اگر نه، راه‌حل احتمالی چیست؟

والدین باید بدانند که «والدین بد» یک طنز سیاه در مورد فوتبال جوانان است که برای کودکان مناسب نیست. داستان از دیدگاه والدین روایت می‌شود و حاوی الفاظ زشت و رکیک (از جمله اف) و محتوای جنسی (شوخی‌هایی در مورد سکس دهانی، خیانت، ارجاعات به سکس مجازی و موارد دیگر) و مضامین بالغانه است که برای نشان دادن کوته‌بینی افراطی والدین بالاسری که مشتاق دیدن موفقیت فرزندانشان در ورزش‌های تیمی به هر قیمتی هستند، استفاده می‌شود. در واقع فوتبال بسیار کمی در این فیلم بازی می‌شود و کودکان فقط به صورت حاشیه‌ای حضور دارند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

والدین بد یک طنز سیاه است در مورد یک اپیدمی به‌اصطلاح که احتمالا همه ما دیده‌ایم یا در مورد آن شنیده‌ایم: والدین بیش از حد رقابتی در ورزش. می‌دانید، همان‌هایی که بی‌وقفه بچه‌هایشان را تحت فشار قرار می‌دهند تا موفق شوند، به‌طور غیرمستقیم از طریق موفقیت‌هایشان زندگی می‌کنند و هیچ مفهومی از رقابت سالم ندارند. اما در اینجا، این تصویر کلیشه‌ای حتی بیش از حد اغراق‌آمیز می‌شود، به طوری که این فیلم به یک منطقه کاملاً فاقد ظرافت طنز تبدیل می‌شود. هر والدین یک آدم وحشتناک، خودخواه و لوس، بازنده‌ای وحشتناک است که فقط با تکبر بی‌امان مربی بدتر می‌شود. به دلیل اینکه شخصیت‌ها به‌طور واضح به تصویر کشیده شده‌اند، تقریباً هیچ فضایی برای درس‌های خوب، راه‌حل‌ها یا تأملات فکری وجود ندارد.با توجه به تکرار فحش‌های رکیک و محتوای جنسی (شوخی‌هایی در مورد سکس دهانی، خیانت، ارجاعات به سکس مجازی و موارد دیگر)، این فیلم فقط برای والدین مناسب است، اما با این حال به دغدغه‌های آنها به صورت کاریکاتوری می‌پردازد. با این حال، والدینی که خود را در موقعیت‌های وحشتناک و پرتنش لیگ‌های سمی فوتبال نوجوانان می‌یابند، ممکن است در هر صورت از این فیلم به عنوان یک عامل کاهش استرس بهره ببرند -- به لطف بازی‌های خوب کریستوفر تیتوس کمدین در نقش مربی مغرور و چری اُتری، فارغ‌التحصیل برنامه شنبه شب‌ها، در نقش مادر دیوانه و خیانتکار فوتبالیست، چند خنده خوب (بسیار بزرگسالانه) وجود دارد. فقط مطمئن شوید که بچه‌ها خوابند.