نقطه کور

در فیلم "نقطه کور"، کالین (دیوید دیگز)، ساکن اوکلند، یک مجرم محکوم به حبس است که تنها سه روز تا آزادی کامل او باقی مانده است. او مصمم است که دردسر درست نکند، اما بعد از آن، بهترین دوست دمدمی مزاجش، مایلز (رافائل کازال)، ناگهان تصمیم می‌گیرد که اسلحه بخرد. و سپس، در راه بازگشت به خانه، در حالی که در یک چراغ قرمز طولانی منتظر است، کالین شاهد شلیک یک پلیس سفیدپوست به سمت یک مرد سیاه‌پوست غیرمسلح در خیابان است. در روزهای بعد، کالین توسط این حادثه آزار می‌بیند، اما به کار با مایلز در یک شرکت حمل و نقل محلی ادامه می‌دهد، جایی که وال (جنینا گوانکار)، دوست‌دختر سابق کالین، به عنوان اپراتور کار می‌کند. کالین، مایلز و همسرش اشلی (جاسمین سفاس جونز) با تلخی در مورد تغییر بافت جمعیتی شهرشان بحث می‌کنند، و بعداً مایلز و کالین به یک مهمانی می‌روند که توسط افراد سفیدپوست هیپی برگزار شده و مایلز در آنجا درگیر یک دعوای خشونت‌آمیز می‌شود. و زمانی که پسر مایلز اسلحه او را پیدا می‌کند، همه چیز به هم می‌ریزد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم «نقطه کور» صحبت کنند. این خشونت چه تأثیری دارد؟ آیا تکان‌دهنده است یا هیجان‌انگیز؟ فیلم چگونه این اثر را ایجاد می‌کند؟ این موضوع چه معنایی برای داستان دارد؟ تأثیر خشونت در رسانه‌ها بر کودکان چیست؟
• «فیلم چگونه موضوع نژاد را مطرح و بررسی می‌کند؟ آیا نژاد یک مفهوم ملموس است یا به درک دیگران بستگی دارد؟»
• «گنتریفیکیشن» چیست؟ آیا به نظر خوب است یا بد؟ چه چیزی آن را به موضوعی پیچیده تبدیل می‌کند؟
• «چه چیزی شخصیت‌های اصلی را دوست‌داشتنی می‌کند، حتی با وجود اینکه آنها نقص‌ها و گذشته‌ای پرفرازونشیب دارند؟»

والدین باید بدانند که فیلم «نقطه کور» یک درام کمدی مستقل و بالغ در مورد تأثیر نژاد و تغییر بافت شهری بر دو دوست در اوکلند است، یکی سیاه‌پوست و دیگری سفیدپوست. این فیلم که توسط ستارگان آن، دیوِد دیگز (از فیلم همیلتون) و رافائل کازال نوشته شده، کمدی بسیار جذاب، شاد و در عین حال متفکرانه و تاثیرگذاری است که تماشای آن برای نوجوانان بزرگ‌تر و افراد بالغ ضروری است. با این حال، این فیلم حاوی صحنه‌های خشونت‌آمیز شدیدی است، به‌ویژه در مورد استفاده از اسلحه و تیراندازی: شخصیت‌ها با اسلحه تهدید می‌شوند، تیراندازی رخ می‌دهد و کودکی اسلحه را در دست می‌گیرد. همچنین صحنه‌هایی از مشاجره‌های خشمگینانه و مبارزه‌های وحشیانه وجود دارد که شامل مشت‌زنی، لگد زدن، کتک کاری و آتش گرفتن یک مرد است. مقداری خون نیز در فیلم نشان داده می‌شود. زبان فیلم نیز بسیار تند و قوی است و کلماتی مانند "لعنتی"، "کلمه‌ای با حرف N"، "مادر****"، "س***" و موارد مشابه به دفعات استفاده شده است. بینندگان همچنین شاهد مصرف برخی مواد مخدر (ماری‌جوآنا)، سیگار کشیدن، نوشیدن الکل در جمع و شنیدن برخی کنایه‌های جنسی و صحبت‌های صریح در مورد روابط جنسی خواهند بود. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

این فیلم کمدی-درام مستقل می‌توانست داستانی تلخ و شهری باشد، اما در عوض، سرگرم‌کننده و عمیق است و با شخصیت‌هایی صمیمی، به بررسی زوایای مختلف مسائل می‌پردازد. فیلم‌نامه‌ای که توسط دو ستاره آن نوشته شده، همواره غافلگیرکننده است و از مکانیزم‌های داستانی خود، از جمله تیراندازی، معرفی اسلحه و حتی جعبه‌ای از فر کننده‌های مو، برای ایجاد بحث‌های عمیق‌تر استفاده می‌کند، به جای اینکه به سمت مسیرهای آشنای خشونت و درگیری حرکت کند. تخریب یا خودتخریبی پایان اجتناب‌ناپذیر این فیلم نیست؛ بلکه شخصیت‌ها درگیر بحث و استدلال می‌شوند.فیلم «بلاینداسپاتینگ» به کارگردانی کارلوس لوپز استرادا، در اولین تجربه‌ی کارگردانی‌اش، برای مدت طولانی بسیار خنده‌دار است، اگرچه مانند بسیاری از کمدی‌ها، خنده‌ها در پایان داستان کمی کمرنگ می‌شوند. اما این فیلم برای مدت طولانی آنقدر خوب است که این موضوع به راحتی قابل چشم‌پوشی است. دیجز، برنده‌ی جایزه تونی برای نمایش «هامیلتون»، حضوری گرم و دلنشین در صفحه‌ی نمایش دارد، اگرچه شخصیت او به دلیل داستان مرتبط با آزادی مشروطش تا حدی منفعل است. کسل با بازی درخشانش، شخصیتی پرخاشگر و دردسرساز را به شخصیتی متفکر و عمیق تبدیل می‌کند. و مانند فیلم «متاسفم که مزاحمت شدم»، شهر اوکلند به عنوان مکانی جذاب و سرشار از شخصیت و تضادهای درونی به تصویر کشیده شده است. در مجموع، این فیلم دستاوردی تاثیرگذار و اثری ارزشمند است که تماشای آن خالی از لطف نیست.