سلول

در فیلم سل، هنرمند رمان گرافیکی کلی ریدل (جان کوساک) در فرودگاه بوستون فرود می‌آید و قراردادی برای کتابش به دست آورده است. او با همسر و پسرش که از او دور شده‌اند تماس می‌گیرد و تصمیم می‌گیرد آنها را ببیند. به طور غیرمنتظره‌ای، سیگنال عجیبی از همه تلفن‌های همراه منتشر می‌شود و کاربران را به زامبی‌های گرسنه تبدیل می‌کند. کلی موفق می‌شود با راننده قطار مترو تام (ساموئل ال. جکسون) فرار کند و همسایه آشفته‌ای به نام آلیس (ایزابل فورمن) را در ساختمانش پیدا می‌کند. این سه نفر به سمت مین حرکت می‌کنند و امیدوارند که خانواده کلی هنوز زنده باشند. در طول مسیر، آنها متوجه می‌شوند که زامبی‌ها (یا "فونرها") رفتارهای عجیبی از خود نشان می‌دهند، به صورت دسته جمعی حرکت می‌کنند و به نوعی به یکدیگر سیگنال می‌دهند، که باعث می‌شود سفر بسیار خطرناک‌تر از حد انتظار باشد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت سل صحبت کنند. این موضوع چه احساسی در شما ایجاد می‌کند؟ تاثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟
• آیا این فیلم ترسناک است؟ تفاوت ترسناک و خونین در چیست؟ چه چیزی در فیلم‌های ترسناک جذاب است؟
• فیلم در مورد تلفن‌های همراه و دیگر فناوری‌ها و نحوه تعامل ما با آنها چه می‌گوید؟
• اگر کتاب سل را خوانده‌اید، نظرتان در مورد فیلم چیست؟ و در مقایسه با فیلم‌های دیگر اقتباس‌شده از کتاب‌های استیون کینگ، چطور؟
• بر اساس شخصیت مدیر مدرسه، دنیایی از زامبی‌ها از برخی جهات بهتر خواهد بود. آیا موافقید؟

والدین باید بدانند که فیلم سل یک فیلم ترسناک/زامبی است که بر اساس رمانی از استیون کینگ ساخته شده است. صحنه‌های شوکه‌کننده و وحشتناکی وجود دارد که در آن افراد به زامبی تبدیل می‌شوند و سپس خشونت زامبی‌ها بیشتر می‌شود. انتظار تیراندازی، چاقوکشی، اجساد، انفجار و خون فراوان را داشته باشید. یک صحنه‌ی جنسی وجود دارد (زنی در وضعیتی نشان داده می‌شود که به نظر می‌رسد مشغول رابطه‌ی دهانی با مردی است). الفاظ زشت به طور مکرر استفاده نمی‌شوند اما شامل کلمات فحش و ناسزا می‌شود. شخصیت‌ها به طور مکرر و نسبتاً زیاد الکل مصرف می‌کنند و گاهی مست می‌شوند؛ به نظر می‌رسد این روش آنها برای مقابله با استرس شرایطشان است. همچنین سیگار کشیدن هم وجود دارد. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این فیلم ترسناک و گیج‌کننده زامبی اکنون بی‌آبرویی این را دارد که شاید بدترین فیلمی باشد که تا به حال بر اساس رمانی از استیون کینگ ساخته شده است. دیگران فیلم‌های ماکزیمم اوردرایو، شیفت گورستان و منگلر را برای این عنوان نامزد کرده‌اند، اما آن سه فیلم حداقل مضحک و سرگرم‌کننده هستند؛ فیلم سل به سطح جدیدی از بد بودن می‌رسد، به نحوی که از هر چیزی که به انسانیت شباهت دارد، دور افتاده به نظر می‌رسد. در تلاش برای ارسال پیامی در مورد افرادی که زمان زیادی را صرف دستگاه‌های تکنولوژیک خود می‌کنند، خود فیلم در نهایت احساس بی‌روح و نامناسب بودن را به بیننده القا می‌کند.جالب است که ستارگان کاسک و جکسون قبلا در یک اقتباس برتر از کینگ با عنوان 1408 (2007) با هم ظاهر شده بودند، اما در اینجا هیچ نوع هماهنگی و تعاملی بین آنها دیده نمی‌شود؛ تقریبا به نظر می‌رسد که در فیلم‌های جداگانه‌ای بازی می‌کنند. خود کینگ نیز در نوشتن فیلمنامه همکاری داشته است، و تاد ویلیامز با تکنیک دوربین لرزان کارگردانی کرده است که هم بی‌روح و هم آزاردهنده است. گویی این فیلم توسط زامبی‌های تلفن‌همراه ساخته شده است، نه توسط افرادی واقعی که تجربه تعامل اجتماعی دارند.