آبی تیره

آبی تیره" داستان یک کارآگاه پلیس سرکش است که به همکار جوانش روش‌های خاص خود را آموزش می‌دهد. الدون پری جونیور (با بازی کرت راسل) از خانواده‌ای با سابقه طولانی در اجرای قانون است. او از پدرش آموخته است که سعی دارد آن را به همکار جدیدش، بابی (با بازی اسکات اسپیدمن) منتقل کند: هر کاری که بتواند برای خلاص شدن جهان از شر یک خلافکار انجام دهد، درست است. بابی برادرزاده مربی و رئیس الدون، با بازی برندن گلیسون (از فیلم گنگ‌های نیویورکی) است.

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد این موضوع بحث کنند که حتی افرادی که ارزش‌های اصلی خود را رها می‌کنند، دارای سیستم‌های ارزشی خاص خود هستند. محدودیت‌های شخصیت TK را در کجا می‌بینیم؟ چه چیزی او را به نقطه‌ی بحران می‌رساند و باعث می‌شود تصمیم به تغییر بگیرد؟»

والدین باید بدانند که این فیلم شامل صحنه‌های خطرناک و خشونت شدید است. افراد بی‌گناه به راحتی به قتل می‌رسند. شخصیت‌ها الکل مصرف می‌کنند، سیگار می‌کشند و از مواد مخدر استفاده می‌کنند. الفاظ بسیار زشت و نژادپرستانه‌ای در فیلم به کار رفته است. همچنین به روابط و مسائل جنسی، از جمله خیانت و رابطه‌ی جنسی بین افرادی که عمدی اطلاعات کمی از یکدیگر دارند، اشاره شده است. یکی از مضامین فیلم، شباهت فساد در نیروی پلیس و فساد در جامعه‌ی اطراف است که در رفتارهای طمع‌کارانه، نامخلصانه، تعصب‌آمیز و ظالمانه‌ی شخصیت‌ها منعکس شده است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

فیلم آبی تیره فیلمی جاه‌طلبانه است. این فیلم دربارهٔ یک پلیس فاسد است که برای رسیدن به اهدافش از هر وسیله‌ای استفاده می‌کند و او را با پلیسی دیگر که به فکر منافع شخصی خود است، مقایسه می‌کند و درست در زمانی که هیئت منصفه در اولین پرونده رودی کینگ در حال تصمیم‌گیری برای حکم هستند، این دو را در مقابل هم قرار می‌دهد. اما موفقیت این فیلم در تلاش برای ارائه بیانیه‌ای کلی در مورد صداقت و مسئولیت در دنیایی نژادپرست و بی‌وجدان نیست. قدرت فیلم در بازی‌های خوب و لحظات کوچک آن است. ضعف آن در اوجی است که هم ملودراماتیک و کلیشه‌ای است و هم متأسفانه شباهت زیادی به فیلم روز آموزش (Training Day) از همان نویسنده دارد.آبی تیره" فیلمی صریح و بی‌پرده است. پلیس‌هایی که این یونیفرم را می‌پوشند، خوب‌ها هستند و بدذات‌ها واقعاً بد هستند. قتل‌عام چهار نفره و سرقتی که داستان را به جریان می‌اندازد، حتی در دنیای امروز، به‌شدت بی‌رحمانه و عادی‌سازی‌شده به نظر می‌رسد. و بیست دقیقه پایانی فیلم به‌شدت غیرواقعی و شرم‌آور است. اما راسل، بازیگر کم‌توجه‌شده، بازی درخشان و احساسی ارائه می‌دهد که به‌خوبی موضوع فیلم را که پیرامون زوال و رستگاری است، به تصویر می‌کشد.