فردای بهتر

در فیلم «فردا شانس بهتری داریم»، بن (پری شن) یک دانش‌آموز سخت‌کوش و درس‌خوان دبیرستانی در حومه‌ی ثروتمند کالیفرنیا است. این دانش‌آموز ممتاز، عضو تیم برنده‌ی رقابت‌های علمی، تیم بسکتبال، باشگاه‌های مختلف است و همزمان مشغول به کار است. همه‌ی کارهایی که انجام می‌دهد، برای تبلیغ توانایی‌هایش در رزومه‌ی دانشگاهی‌اش است. او هر روز یک کلمه‌ی جدید یاد می‌گیرد و ۲۵۰ پرتاب آزاد بسکتبال تمرین می‌کند. دوستان سال بالایی‌اش مطمئن هستند که در یکی از دانشگاه‌های آیوی لیگ پذیرفته می‌شوند. یکی بی‌ام‌و دارد و دیگری آئودی. بنابراین، سخت است که توضیح دهیم چطور بن به سمت زندگی‌ای از جرایم جدی‌تر کشیده می‌شود، همراه با دوستش ویرجیل (جیسون توبین) و چند پسر بزرگ‌تر موفق اما شرور به نام‌های داریک (راجر فن)، استیو (جان چو) و هان (سانگ کانگ). با افزایش شهرت آن‌ها در فروش تقلب و مواد مخدر، بن در قدرت خود غوطه‌ور می‌شود. او و گروهش به مهمانی‌های «باحال» با مواد مخدر و الکل فراوان و زنان در دسترس، گاهی اوقات فاحشه، دعوت می‌شوند. آن‌ها به مدرسه‌شان دستبرد می‌زنند تا قطعات کامپیوتر بدزدند. در مرکز خرید محلی نیز سرقت می‌کنند. در یک مهمانی، آن‌ها مردی را حسابی کتک می‌زنند. اما هیچ عواقبی برایشان ندارد. اگرچه در خانه‌های بزرگ حومه‌ی شهر زندگی می‌کنند، اما خبری از والدین نیست و این حس موفقیت از پیش تعیین‌شده روی شبکه‌ی ایمنی ثروت زیرین‌شان که نوعی آسیب‌ناپذیری بی‌اساس را تغذیه می‌کند، به نظر می‌رسد که سوخت‌وساز می‌کند. بن شروع به استنشاق کوکائینی می‌کند که می‌فروشد. کسی برای تولدش یک اسلحه به او هدیه می‌دهد. او دلتنگ دختر یکی دیگر از دانش‌آموزان ممتاز است که به دختر مورد علاقه‌اش خیانت می‌کند و گروه را استخدام می‌کند تا از عمارت والدینش دزدی کنند. یک رویداد خشونت‌آمیز بن را شوکه می‌کند، اما فیلم با ابهام اخلاقی به پایان می‌رسد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد عواملی که ممکن است دانش‌آموزان سخت‌کوش دبیرستانی را به سمت جرم و خشونت سوق دهد، صحبت کنند. فکر می‌کنید کارگردان و فیلمنامه‌نویس آسیایی چه نقشی برای آسیایی بودن در فیلم در نظر داشتند؟ آیا او می‌خواست کلیشه‌های دانشجویان آسیایی سخت‌کوش را در برابر تصوری از آنچه ثروت، امتیاز و انتظارات بالا ممکن است بر اخلاقیات یک جوان داشته باشد، قرار دهد؟
• هیچ یک از والدین در فیلم درباره دانش‌آموزان نوجوان ظاهر نمی‌شوند. چرا فکر می‌کنید فیلمسازان تصمیم گرفتند برای این داستان، جهانی بدون والدین خلق کنند؟
• چرا فکر می‌کنید هیچ‌کدام از پسرهای آن گروه فکر نمی‌کنند که کارشان خوب است یا بد، درست است یا غلط؟ آیا اقدامات آنها را باورپذیر می‌دانید؟ چرا اینطور فکر می‌کنید؟

والدین باید بدانند که فیلم «بهتر است فردا» محصول 2002، ترکیبی از کمدی دبیرستانی و داستان گانگستری خشن است که لحن آن از طنز زیرکانه تا نزدیک به وحشت تغییر می‌کند. تمرکز داستان بر گروهی از نوجوانان آمریکایی آسیایی با عملکرد بالا در حومه ثروتمند کالیفرنیا است. این نوجوانان با نمرات عالی، فعالیت‌های فوق برنامه، نمرات بالا در آزمون‌های استاندارد و جوایز تحصیلی، ظاهراً در مسیر ورود به لیگ آیوی هستند، اما به نوعی زمان پیدا می‌کنند تا از فروشگاه‌ها دزدی کنند، تقلب کنند، مواد مخدر بفروشند و مصرف کنند، که همه این‌ها بدون هیچ‌گونه پیامد منفی به فحشا، اسلحه و سرقت منجر می‌شود. کتک زدن، خونریزی، مصرف الکل و مواد مخدر، قتل و خودکشی همگی بخشی از طرح داستان هستند. ارجاعات جنسی به وفور یافت می‌شود. دانش‌آموزان فیلم‌های پورنوگرافی تماشا می‌کنند. یک نوجوان در حال رابطه جنسی با دو زن نشان داده می‌شود. سینه‌های یک زن به‌طور مختصر نشان داده می‌شود. الفاظ رکیک شامل "کـسـیف"، "گـوه"، "احـمـق"، "کـیـسـت"، "دیـوانـه"، "نـگـه‌دار"، "جـیـغ"، "کـون"، "کـره‌ای"، "تـیـس"، "کـونـی"، "مـیـل سـکـسـی"، "گـوه خـوردن"، "هـیـولا" و "بـالـسـت" می‌شود. دانش‌آموزان دبیرستانی مواد مخدر مصرف می‌کنند و می‌فروشند. یکی از دانش‌آموزان مقدار زیادی کوکائین مصرف می‌کند. صبح روز بعد، او با بینی خونین از خواب بیدار می‌شود. دانش‌آموزان الکل را به مقدار زیاد مصرف می‌کنند. دانش‌آموزان سیگار می‌کشند. پسرهای مست استفراغ می‌کنند.

این داستان تاریک بلوغ برای نوجوانان بزرگ‌تر و بالغ مناسب است. فیلم «فردا شانس بهتری داریم» ساخته جاستین لین، فانتزی خوش‌ساختی است که نه درباره دنیاهای جادویی، باغ‌های مخفی یا سرزمین‌های میانه، بلکه درباره مکان‌هایی درون ماست که ممکن است شیاطینی در آن نهفته باشند، حتی در میان کسانی که بهترین افراد به نظر می‌رسند. این درام پیچیده، کلیشه دانش‌آموز آمریکایی آسیایی با عملکرد بالا را به چالش می‌کشد، جایی که پنج جوان در این دسته، جرم و خشونت بی‌معنا را به فهرست فعالیت‌های فوق‌برنامه خود برای پذیرش در کالج اضافه می‌کنند. شخصیت‌ها خوب پردازش شده‌اند و داستان به‌درستی از یک لحظه به لحظه دیگر در زندگی بن، دانش‌آموزی با نمرات عالی و فعالیت‌های فوق‌برنامه متعدد، حرکت می‌کند. اگر ایرادی به فیلم وارد باشد، این است که هرگز دلیل اصلی فروپاشی اخلاقی یک گروه از پسران بااستعداد فکری و آینده درخشان را، به‌جز بی‌حوصلگی ناشی از امتیازات ویژه، نمی‌بینیم. بن ادعا می‌کند: «انجام کارهایی که نمی‌توانم در درخواست پذیرش کالج خود بگنجانم، حس خوبی داشت.» اما این دلیل چندان قانع‌کننده نیست. چرا انجام این کارها حس خوبی داشت؟ درست زمانی که فکر می‌کنید بن قطعاً همه خشونت‌ها را رد خواهد کرد، به دلیل اینکه دوستانش به او می‌گویند، به قربانیانی که دوستانش به آن‌ها حمله می‌کنند، لگد می‌زند.سبک این فیلم نیز متفاوت است، راوی خودپسند بن باعث می‌شود که این فیلم تقریباً به یک اثر کمدی شبیه شود، در حالی که درام آن یادآور فیلم تایوانی «روزی روزگاری تابستان» اثر ادوارد یانگ است که در سال 1991 جایزه بهترین فیلم را دریافت کرد و دربارهٔ نوجوانان سرکش دهه 1960 بود. لین اکنون به یک کارگردان اکشن متبحر تبدیل شده است، اما او بازیگران را به خوبی هدایت می‌کند و بازی‌ها در این فیلم قانع‌کننده و باورپذیر هستند، حتی اگر چهار نفر از پنج بازیگر مرد اصلی حدود 30 سال داشته باشند در حالی که نقش نوجوانان 16 تا 18 ساله را ایفا می‌کنند.