گروه‌های نیویورک

گانگز آو نیویوریک داستان سرآغاز شهر نیویوریک در دوران جنگ داخلی است، زمانی که هنوز شهری نبود، بلکه "کوره‌ای بود که شاید شهری در آن شکل بگیرد." وقتی رهبر گروه دد ربیتز در یک درگیری بزرگ و وحشیانه توسط رهبر "بومیان" (که نسل‌ها در آمریکا بوده‌اند) کشته می‌شود، پسر جوانش، آمستردام (لئوناردو دی‌کاپریو)، به یتیم‌خانه/اصلاح‌خانه فرستاده می‌شود. او ۲۰ سال بعد بازمی‌گردد، مصمم به پایان دادن به مبارزه پدرش. در این زمان، مردی که پدرش را کشته، بیل قصاب (دنیل دی‌لوئیس)، تقریباً همه‌چیز را در منطقه وسیع به نام فایو پوینتس اداره می‌کند. در فایو پوینتس، آمستردام برخی از حامیان پدرش را می‌شناسد، از جمله هپی جک (جان سی. ریلی) و مک‌گلین (گری لوئیس). تنها کسی که او را می‌شناسد جانی (هنری توماس) است. آمستردام به حلقه داخلی بیل قصاب نفوذ می‌کند، و وقتی او شروع به رفتار پدرانه با آمستردام می‌کند، پسر جوان که پدرش را از دست داده نمی‌تواند بی‌تفاوت بماند. آمستردام همچنین از یک جیب‌بر/دزد و گاهی فاحشه‌ای به نام جنی (کامرون دیاز) مراقبت می‌کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد اینکه چگونه تاریخ ما ما را شکل می‌دهد، صحبت کنند. این فیلم چه چیزی در مورد نیویورک امروزی به شما می‌گوید؟ چرا پدر آمستردام به او می‌گوید خون روی تیغه را باقی بگذارد و هرگز از آن چشم‌پوشی نکند؟ اسکورسیزی چگونه شباهت‌هایی را بین گروه‌های مختلف تبهکاران و بین این گروه‌ها و دیگر گروه‌ها، مانند سیاستمداران تالار تمن و معترضان به خدمت سربازی، به ما نشان می‌دهد؟
• آیا خشونت در فیلم بیش از حد بود یا برای نشان دادن واقعیت‌های وحشتناک آن زمان و مکان ضروری بود؟ چرا؟
• آیا در پس زمینه تاریخی این داستان، شباهت‌هایی با لحظات دیگر در تاریخ آمریکا و اتفاقاتی که امروز در حال رخ دادن است، می‌بینید؟

والدین باید بدانند که فیلم گانگ‌های نیویورک، فیلمی از مارتین اسکورسیزی در سال ۲۰۰۲ است که دربارهٔ تعصب و نفرتی است که مهاجران ایرلندی با ورود به شهر نیویورک در طول جنگ داخلی با آن مواجه شدند. این فیلم بسیار خشن است و شامل نبردهای وحشیانه و خونریزی‌های فراوان است. بیل قصاب از تخصص خود برای وارد کردن بیشترین آسیب ممکن استفاده می‌کند. شخصیت‌ها به شدت زخمی و کشته می‌شوند، از جمله صحنه‌ای از دار زدن. فیلم همچنین حاوی الفاظ بسیار زننده است، از جمله کلمه "N" و توهین‌های نژادی به آمریکایی‌های آسیایی. همچنین کلمات "فاک"، "بیچز"، "هل"، "خدا لعنتت کنه"، "عیسی"، "برای خدا" و اصطلاحات عامیانه قرن نوزدهم برای اندام تناسلی زنان و بیماری‌های مقاربتی را می‌شنویم. این فیلم شامل اشاره‌ها و صحنه‌های جنسی است، از جمله برهنگی (سینه و باسن)، فحشا، شخصیتی در تختخواب با سه زن برهنه و اشاره‌ای به سقط جنین. شخصیت‌ها در هر نوع فساد و غیرقانونی ممکن شرکت می‌کنند. مصرف الکل به صورت افراطی در طول فیلم وجود دارد و همچنین سیگار برگ و سیگار کشیدن و همچنین مصرف تریاک. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

مارتین اسکورسیزی کارگردانی است با قدرت شگفت‌انگیز، و فیلم گانگسترهای نیویورکی اثری است با تصور، جاه‌طلبی و وسعت شگفت‌انگیز. پانزده دقیقه ابتدایی فیلم به اندازه هر تصویری که تا کنون بر پرده سینما نقش بسته، خیره‌کننده است. بقیه فیلم از درخشان تا ناقص متغیر است، اما همواره گیرا، تحریک‌کننده و قدرتمند است. مبارزه بین خوب و بد در هر سطحی، از کشمکش‌های درونی آمستردام تا نبردهای عظیم مهاجران و بومیان، به تصویر کشیده شده است. اسکورسیزی همچنین نبردهای پنج نقطه را در بافت شورش‌های نیویورک پس از آغاز سربازگیری اتحادیه قرار می‌دهد. در برخی موارد دست او در روایت بیش از حد بلندپروازانه است، اما در روایت مطمئن است و هر قاب را با تصاویر باشکوه پر می‌کند.بعد از پایان نبردهای وحشتناک، اسکورسیزی به ما نشان می‌دهد که چگونه شهر نجات پیدا کرد، به هر دو معنی کلمه. صدای اضافه روی تصویر و فلش‌بک‌ها واقعا آزاردهنده هستند، شخصیت توماس به‌خوبی طراحی نشده، و کامرون دیاز، با اینکه بازی خوبی دارد، انتخاب مناسبی برای این نقش نیست. دی‌کاپریو به‌سختی نقش خود را حفظ می‌کند، اما دی‌لوییس بازی فوق‌العاده‌ای ارائه می‌دهد، به‌قدری خشن که شخصیتش تقریبا از صفحه نمایش بیرون می‌پرد.